Ik ben Louise, het gezicht en hart achter Tilia.
Dertiger, partner van Joachim, mama van Will, en een vrouw met een ontembare liefde voor bloemen. Wat ooit begon als een manier om mijn gedachten te verzetten, groeide uit tot een bloemenatelier waar elk huwelijk een klein kunstwerk wordt, met passie, precisie en gevoel.

Als hopeloze romanticus vind ik niets mooier dan luisteren naar jullie verhaal en dat omzetten in een bloemstyling die klopt, raakt en blijft hangen.

Ik ben een echte people pleaser die pas rust vindt wanneer alles tot in de kleinste details goed zit. Slaap? Die laat ik met liefde voor wat het is, zolang jullie dag maar perfect is.

Vraag wordt de vraag gesteld hoe ik toch van medisch laborant overgeschakeld ben naar huwelijksbloemist? Toch niet de meest logische stap... Steeds dacht ik dat het gewoon een uit de hand gelopen hobby was maar eigenlijk gaat het veel verder. 

Het begon allemaal toen ik 6-7 jaar was en mij niet begrepen voelde op school door mijn juf. Ik weet het nog goed hoe mijn mama mij elke ochtend opnieuw naar school moest sleuren. Vanaf die leeftijd mocht ik na school zelf alleen te voet naar huis. Mijn route naar huis ging langs de gemeentelijke bloemenwinkel en dat was mijn vlucht van de realiteit. De kleur, geuren, weelderigheid dat die plek uitstraalt, kon ik volledig bij wegdromen en even uit het ADHD hoofdje treden. 
Dit zorgde voor een constante aantrekking tot bloemen en heel veel eigen gemaakte bloemstukken en boeketten voor bij ons thuis en de horeca zaken van mijn ouders. 

Daarnaast groeide mijn liefde voor de liefde ook alleen maar dankzij deze twee mensen, mijn mamy & papy. Deze twee zouden een Hallmark movie kunnen maken van hun leven en ik had het prachtige genoegen om dit 20 jaar van op de eerste rij te mogen meemaken. Om voor jou even deze epic love story te schetsen: We zijn in de jaren 60 in Brussel een vrouw van 33 jaar met twee kinderen is net bij haar eerste man, met wat problematieken, vertrokken en woont terug bij haar moeder die een café uitbaat in Etterbeek in de buurt van de legerkazerne. Daar komt op een dag een 21-jarige soldaat binnen en het is meteen liefde op het eerste gezicht. En ondanks al de tegenslagen, achterklap en roddels hebben ze een geweldig leven voor hun uitgebouwd met mijn mama als resultaat. Ze zijn voor 47 jaar elkaars "amour pour toujours" geweest tot mijn papy in 2015 de strijd tegen longkanker verloor. Met als gevolg een groot gemis bij iedereen en een hopeloze romanticus als kleindochter

Maar het leven gaat door... Je gaat studeren en de feeling met bloemen was wat weg. Tot ik de kans kreeg om bij een kennis te helpen met de decoratie op haar trouw. En amai de liefde voor de bloemen kwam terug en is nooit meer weggegaan. 

Op dat moment misschien nog wat te onzeker om iets mee te doen, maar na de nodige shoppen onder mijn gat en bemoedigende woorden nam ik in 2020 toch de stap om officieel iets met bloemen te doen. 

Wat er de afgelopen jaren is gebeurd is een hele reis geweest maar één ding was altijd duidelijk. Mensen hun liefde vieren met bloemen als hopeloze romanticus is helemaal mijn ding. Iets waar ik enorm gelukkig van word.